بازخوانی مکتب هدایت در جغرافیای سوگ پایانی صفر
بسم‌الله الرحمن الرحیم

مَنْ أتاکُمْ نَجى، وَ مَنْ لَمْ یَأتِکُمْ هَلَکَ؛
هر کس نزد شما بیاید، نجات می‌یابد و هرکس روی برگرداند، رستگار نخواهد شد.
(فرازی از زیارت جامعه‌ کبیره)

دهه پایانی ماه صفر، روایتِ اندوهی‌ست که از مدینه آغاز می‌شود و تا خراسان امتداد می‌یابد؛ روزهایی که دلهای محبین اهل‌بیت(ع) در سوگ سه خورشید همیشه فروزان آسمان هدایت، یکصدا به ماتم می‌نشیند؛ رحلت جانگداز پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی(ص)، شهادت مظلومانه کریم اهل‌بیت، حضرت امام حسن مجتبی(ع)، و شهادت غریبانه امام رئوف، حضرت علی بن موسی‌ الرضا (ع) در ماهی که امتداد عاشورای حسین (ع) است، واگویه‌ی محزون شیعه است از یک اندوه بی‌ تمامی. 

در این روزها مدینه و خراسان دیگر دو سوی یک فاصله نیستند؛ جغرافیای مشترک اندوهند؛ راهی که از حزن رحلت نبی مکرم اسلام(ص) آغاز، و از مظلومیت کریم اهل‌ بیت (ع) می‌گذرد و در حریم غریب‌نواز امام رضا(ع) به سوگ می‌نشیند. اینجا دیگر جغرافیا معنای خود را از دست می‌دهد؛ هر جا دلی به محبت اهل‌ بیت (ع) می‌تپد، مدینه است، هر جا اشکی به مظلومیت خاندان رسول(ص) جاری می‌شود، غربت بقیع است؛ و هر جا دستِ ارادتی بر سینه گذاشته می‌شود، خراسانِ رضاست. امتداد همان راه روشن و اندوهگینی که قرن‌هاست دل‌های عاشقان را به یکدیگر پیوند زده است.

رحلت رسول اکرم(ص)، غروب زمینی خورشید رحمت و کرامت است؛ پیامبری که آمد تا انسان را از تاریکی جهل به روشنایی توحید، اخلاق و عدالت برساند. آن حضرت نه تنها آورنده پیام وحی، که الگوی کامل انسانیت بود؛ چنان‌که قرآن کریم از او به عنوان «اُسوه حسنه» یاد می‌کند. قرن‌ها از آن غروب گذشته است، اما مدینه هنوز بوی فراق می‌دهد؛ هنوز می‌توان در اندوه کوچه‌هایش، سکوت خانه‌ای را شنید که پیامبر رحمت را به آسمان سپرد. محمد(ص) رفت و پس از او، جهان برای همیشه دلتنگ شد؛ دلتنگ صدایی که از مهربانی و صلح می‌گفت و دلی که پناه خستگان و بی‌‌پناهان بود.

در امتداد این اندوه، شهادت امام حسن مجتبی(ع)، یادآور غربت امامی است که حلم و شکیبایی‌اش، خود شکلی بلند از جهاد و پاسداری از حقیقت بود. کریم اهل‌بیت(ع) در روزگاری آکنده از فتنه و نفاق، رنج بسیار بر خویش هموار کرد تا حقیقت اسلام در هیاهوی زمانه گم نشود. نام آن امام بزرگوار با کرامت، صبر، مظلومیت و بخشندگی درآمیخته است؛ گویی هنوز می‌توان از سکوت صبورانه او، معنای ایستادگی و از دست‌های کریمانه‌اش، رسم پناه‌دادن به انسان را آموخت.

و این کاروان ماتم، در خراسان به آستان امام رضا(ع) می‌رسد؛ امامی که خود غریب بود، اما غربتش قرن‌هاست پناهگاه دل‌های بی‌‌پناه شده است. حرم او در ایران، تنها یک بارگاه نیست؛ مأمنی است که میلیون‌ها دل خسته، راه خویش را در روشنای آن بازمی‌یابند. امام رئوف(ع) با دانش، اخلاق و مهربانی، امتداد همان مکتب نبوی بود و سیره‌اش همچنان ما را به حقیقتی ساده و بزرگ فرامی‌خواند: انسان، هر اندازه در جهان تنها باشد، اگر به خدا، حقیقت و محبت اهل‌بیت(ع) پیوند خورده باشد، هرگز بی‌‌پناه نخواهد ماند.

در واپسین روزهای ماه صفر ضمن آرزوی قبولی طاعات، عبادات و سوگواری‌های عاشقان و دلدادگان ائمه اطهار(ع) رحلت جانگداز پیامبر اسلام حضرت محمد مصطفی(ص)، شهادت کریم آل طه امام حسن مجتبی(ع) و شهادت ولی‌نعمت ایرانیان حضرت امام رضا(ع) را تسلیت گفته و امید است در سایه توجهات حضرت ولیعصر(عج) و عنایت خداوند متعال، توفیق پیروی از کلام حق و سیره اهل‌بیت(ع) در تمامی جنبه‌های زندگی به‌خصوص در راستای رشد و تعالی انسانیت را داشته باشیم
التماس دعا...
روابط‌عمومی و امور فرهنگی سازمان منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی